Ik doe de oefeningen met opa. Op en neer.
Dan probeer ik ze met de ogen dicht te doen.
,,Een, twee,” zegt opa. ,,Drie, vier!”
,,Wacht!” roep ik. Ik ben nog bij een, twee, terwijl opa al bij drie, vier is. Ik verlies mijn evenwicht. Drie keer.
Opa lacht wanneer hij mijn gebonk op het kleed hoort.
,,Ontbijt!” roept oma van beneden.
,,Ik ruik gebakken eieren,” zegt opa.
Hij buigt zijn hoofd dicht naar het mijne.
,,En geroosterd brood met boter.”
De houten trapleuning is helemaal glad geworden.
Dat komt omdat opa er met zijn vingers overheen glijdt.
Ik loop achter hem en volg met mijn vingers het gladde pad van opa.