Bij de ingang van het ziekenhuis staat een rij stoelen met wieltjes.
Haar moeder tilt Heleen in een stoel en rijdt met haar
door de gang. ‘Toet, toet! Daar gaan we’ lacht ze.
Heleen vindt het wel leuk.
Ze heeft nog nooit in zo’n stoel op wieltjes gezeten.
Ze rijden naar de EHBO-afdeling.
,,Dat betekent Eerste Hulp Bij Ongevallen,” vertelt haar moeder. Ze gaan in de wachtkamer zitten. Na een tijdje is Heleen aan de beurt. Mama rijdt haar de kamer van de dokter binnen.
De dokter heeft een witte jas aan.
,,Dag Heleen,” zegt hij vriendelijk. ,,Ik ga even naar je been kijken.” Hij tilt haar uit de stoel en legt haar op een lange, hoge tafel. Heel voorzichtig voelt hij aan haar been. Het doet gelukkig bijna geen pijn meer. Dan vertelt de dokter, dat er een foto van haar been gemaakt moet worden. Heleen begrijpt er niets van. Moet ze nu op de foto? De dokter heeft niet eens een fototoestel bij zich. De dokter lacht..
