Als Joris zijn ontbijt op heeft en zijn broodtrommeltje vol zit, zegt hij:
,,Zullen we in de veranda gaan zitten, Grote Beer?”
,,Dat is toch wel een beetje koud,” zegt oma. ,,Het is al november.”
,,Welnee,” zegt opa.
,,Beren...,” zegt Joris, ,,... hebben een pelzen jasje van zichzelf, zegt opa.”
Oma schudt het hoofd en begint de ontbijtboel op te ruimen.
Achter in de wei is het streepje licht een streep geworden.
De lucht wordt grijzer. Het gras wordt groener. En de zon is een rode bal. ,,Mooi hé, Kleine Beer?”
,,Ik zou ook wel een veranda willen,” zegt Joris.
,,Dat moet je aan papa vragen. Die bouwt toch huizen?”
,,Papa bouwt huizen voor andere mensen,” zegt Joris. ,,Daar wordt hij heel moe van.”
,,Dan moet je hier maar in de veranda komen zitten, Kleine Beer,” zegt opa.
,,En wat gebeurt er met de veranda als je doodgaat?”
,,Dan is oma er toch nog?”
,,En als oma ook doodgaat?”
,,Dan is de veranda voor jou.”
,,Echt waar, Grote Beer?”
,,Echt waar!”